Friday, May 17, 2013

მინდა მოგატარო ყველა-ფერი ...

მინდა მოგატარო ყველა-ფერი,
ხანაც წაგიყვანო არდოტს,
იცი?რა ძნელია ქალაქს,
როცა მოცლილიხარ მთებსა.

მინდა მოგატარო ყველა-ფერი,
ხანაც ღამე ვწერო ლექსი,
იცი?რა ძნელია ქალო
როცა მოცლილიხარ მთებსა.

ვატყობ,გავგიჟდები მალე
ვატყობ,მალე წავალ უკვე.
იცი?როგორ თოვლავს მთაში
წამო,წაგიყვანო არდოტს.

წავალ,ავაჭრი მთასა,
ვატყობ,მოვბეზრდები ქალაქს.
იცი?რა ძნელია თბილისს
როცა მიეშვილე ქალაქს.

წამოდი ბალახი ვტკეპნოთ ერთად,
წამოდი გავეხვიოთ ნისლში,
ნისლი გაგვიგებს ჩვენ ორს
და ჩვენც ავიჯაროთ მთებზე.

წამო წაგიყვან არდოტს,
მთვარეს ჩაგიღვრი გულში
წამო წაგიყვან მთა-მთა
გვირგვინს ჩაგიწნავ თმებში.

თუ შენ არ წამოხვალ მთაში,
მარტო მე წავალ მაშინ,
აბა როგორ გავძლო თბილისს
როცა მოვბეზრდები ქალაქს.

წავალ,ავაჭრი არდოტს
ნისლში გავეხვევი მარტო
მერე დავამღერ ფანდურს
და შენ გაგიხსენებ ქალო.

შენ კი დარჩები თბილისს
და გაერთობი ბარში,
მე კი დავრჩები მთაში
და დავუჯდები არღუნს.

შენ იბოდიალებ ქუჩებში,
მე ავუყვები ბილიკს,
შენ ღამე წახვალ ბარში
მე ღამეს გავაპობ წერით.

შენ რა გადარდებს მანდ ხარ,
მე მიხარია მთაში
შენ რა გადარდებს მანდ ხარ,
მე ვიფანტები დარდად.

ავტ:თამარ ჩოკოლაშვილი

***

მე ისევ იქ ვარ,ეულად მარტო,
მე ისევ იქ ვარ არაგვისპირას
მე ისევ იქ ვარ ნისლში გასული,
შენ კიდევ მანდ ხარ ერთობი ქალაქს,
მინდოდა მოსვლა წაყვანა მთაში,
მაგრამ მანდა ხარ გიჟდები ბარში.
ვიღაცა ეხლა ბეთჰოვენს უსმენს,
ვიღაცა ეხლა გიჟდება ღამე.
ვიღაცა ეხლა გვირილებს უწნის
და სველ ბილიკს უდგება მთა-მთა.
მე ისევ იქ ვარ ვბერდები მთაში,
მე ისევ იქ ვარ ვიბნევი ქარში,
ვიღაცა ისევ ბეთჰოვენს უსმენს
ვიღაცა ისევ გიჟდება ღამე.




ავტ:თამარ ჩოკოლაშვილი

Monday, March 25, 2013

ფშაველი ვაჟის სიყვარული..


მზე ამოსულიყო,მზის სხივები ათბობდა და ანათებდა გომეწრის მთებს.გაგიჟებული მოდიოდა არაგვი,ლოდების რახა-რუხით,სოფელს აყრუებდა მისი ხმა.ხანდახან ჩიტები ჭიკჭიკებდნენ,ზაფხული მომდგარიყო გომეწარში..ბუნებამ გაიღვიძა.
     მინდია კი დილიდანვე დაჯდა თუთის ძირას და არყის სმა დაიწყო.დამწვარი იყო მინდია თამარელას სიყვარულით,მაგრამ არ იმჩნევდა...ფშაველს არ ეკადრებაო..
მინდია მიგრიაული იყო,მაგრამ გომეწარში ცხოვრობდა,ისე მიგრიაულთაში ჰქონდა ფესვები.ამ დროს,თამარელა გამოჩნდა,მოდიოდა ნელ-ნელა,სვენებ-სვენებით და ეძახდა მინდიას.
-რახლა ხარ მინდიავ?
-კარგად ორ თამარელა,შენ რახლა ხარ?
-მიაც კარგად ორ,მინდიავ შენას ვიყავი,ასე თქვეს,მიგრიაულთაში შენი გვარის ხატობა ას..მალევე უნდა წავიდათ მინდიავ...ახლა კი კარგად იყავ მინდიავ,მივდიორ..
-მოიცა ქალო,სად მიხოლ?!საქმე მაქვის შენთანა,აღარ შემიძლიან ქალო,სულ გავტიალდი და გავბეჩავდი შენი სიყვარულით!წამოდი ერთად წავიდათ.
მიგრიაულთას დავიდათ ბინა,იქ დავესახლოთ.წამადი,წავიდათ,შაბინდებისას დავსხდებით ბუხრის წინ,მოწყენილ და უკუნით ღამეებს სიმღერით,ლექსების წერით და ჩვენი ფიქრებით გავაპობთ.
წამადი,წავიდათ მთას ჩვენი შვილები გააცოცხლებენ და ერთი დიდი ოჯახი გვექნება,მიგრიაულისა და იარაჯულის.
-არა მინდიავ,ეხლა ვერას გავხდები.მაჩნიხარ მინდიავ მიაც,მაგრამ ახლა მივდიორ.კარგად დამირჩი.
      ლამაზი იყო მინდიასი და თამარელას სიყვარული,არ იმჩნევდნენ,თვალებით აგრძნობინებდნენ თუ როგორ ეწადათ ერთურთი.
               "რა საცნაური გახდი ჩემთვის, არ ვიცი ვინ ხარ,

             თვალს რომ მარიდებ ჩემო კარგო, ხომ არა სცოდავ..."
განსხვავებული იყო მათი სიყვარული,მაგრამ რომ ვერ ამხლედნენ,რა ექნათ?!
არაგვის პირას ეულად ამოსულ დეკას ჰგავდა მინდია,დაჯდებოდა მარტო და გაჰყურებდა მთებს,დაილოცებოდა მადლსა მთისასას და ისრივ ჩაიძირებოდა უსასრულო ფიქრებში...
თამარელა კი თოლს არიდებდა მინდიას,მინდია კი თოლს შააჩვევდა თამარელას.
როგორ იტანჯებოდა ორივე ერთურთის სიყვარულში,მაგრამ რისთვის?!თამარელა თავს იფასებდა..
მთა მათი სიყვარულით იყო გაბრუებული,თითქოს რაღაცას ელოდა ან ვიღაცას,სიცოცხლე ჩქეფდა მთაში და ხალხსაც გონებას უსხივოსნებდა.
             გავიდა დრო...მოვიდა მიგრიაულების ხატობაც.გომეწრიდან გადაინაცვლეს მიგრიაულთაში.კარგად იყო განათებული მთა,უკვე აზიდული ჰქონდა მზეს სხივები მიგრიაულთაში და გომეწარში.განათებული იყო მთა თითქოს რაღაცას ელოდა,ხარობდა მთა.
ფშავი ამქვეყნიური სამოთხე იყო,ამქვეყნიური ცხონება.
არაგვი დაწყნარებულიყო და ნისლებიც გადაიჯარნენ,სვენებ-სვენებით ხევსურეთს ადიოდნენ,ხოლო მიგრიაულების სალოცავში იდგა ქალი და ვაჟი.ქალას თმებში გვირილები ჰქონდა ჩაწნული.ქათიბ-ტალავრით იყვნენ აჰკაზმულები.ქალას მთაში უნდოდა ჯვრისწერა თავის ფშავს და აი მართლაც რომ მიგრიაულთაში მინდია და თამარელა იწერდა ჯვარს.
        უკვე დადგა ჟამი ამის თქმის და ბერმაც თქვა...
           "ჯვარ გეწერათ ერთსხვას ჰყვარობდეთ"

Monday, March 4, 2013

იყუჩე გულო!

ახლა დრო დამიდგა ამის
სიკვდილი მემუქრება უკვე,
ისევ გულს ვებრძვი ქალი,
ისევ ჩემს მთაში ვიწევ!

მე მინდა ყოფნა,არაგვად ქცევა
თუნდაც არაგვზე ამოსულ დეკად
იყუჩე გულო!ნუ აგებ კოშკებს!
იყუჩე გულო!
...

ფშავში მოსული მარტო ჯანღი ვარ,
არაგვთან მოსაუბრე ეული ქალი ვარ,
არღუნთან მოქიშპე ფშაველი ქალი ვარ,
მთაში გაბნეული შავი ნისლი ვარ.

გული დაიჯანღა,კვდება!
ვხვდები წასვლის დორა უკვე,
"მიწა თავისას მთხოვს,იმუქრება
ჯერ,კი ადრე არის გაცილებით"


წამო..განახებ ფშავის მთებს!
განახებ თვალივს,ხარტიშოს,მუქოს.
ხარტიშოს მთებზე აწოლილ ნისლებს,
თვალივის მინდორს..უფერო ბალახს!
...

"მერე გადავკრავთ არაყს,
ღამეს გავაპობთ წერით,
კოშკებს გავუქრობთ ჯანღებს
გადავატარებთ ქარაფს!

წამო,წავიდათ..დავლაშქროთ მთები,
ხედავ ქალაქში ორივე ვწვალობთ
წამო,წაგიყვან სანამ მოვკვდები,
განახებ მაღალ მწვერვალს და ქარაფს!

ავტ:თამარ ჩოკოლაშვილი

Monday, January 28, 2013

მე დავბრუნდები..!

ბინდი გადაეფარა ზეცას,იდუმალება ტრიალებს ირგვლივ,ხანდახან ბუს ხმა თუ დაარღვევს ამ სიჩუმეს.
 ლუკა ისევ ფანჯარასთან ზის,ისევ იყურება დარაბებს მიღმა,უსასრულოდ.
-ნახე ლუკა,როგორ არღვევენ სიჩუმეს მგლები.დაძრწიან მშივრები,ცდილობენ ნადავლი მოიპოვონ სანამ მთვარე ამოვა,სანამ სიკვდილის სუნი მივა მათთან
...ხედავ ლუკა მგლებს პირზე აკერიათ:"ამოდის,ნათდება!"
-ლუკავ,რატომ არ ამბობ არაფერს?რატომ დაგჩემდა ცვალებადი ხასიათი?!ასე უაზრო,უმეტყველო,უემოციო თვალებით როდემდე უნდა იყურო გარეთ?
-მე დავბრუნდები ჯოჯხეთიდან!-თქვა ლუკამ და გაჩუმდა.
...
-ნახე ლუკავ,მკვდარია დედამიწა,მკვდარია მთა,თეთრი სუდარა ჩაუცვამს მას...ირგვლივ ზეციური იდუმალება ტრიალებს,მაგრამ მაინც შერჩენია დაცარიელებულ მთას იმედის ნაპერწკალი..
შავი ჯანღები ჩამოწვნენ მთას, ნელ-ნელა ხეობა უფრო იდუმალი ხდება.სოცრებაა,როდესაც მოლოდინით გაფერმკრთალებულ მთებს,სათოვარი ღრუბლები გადმოადგებიან თავზე,გადაეკრობიან მთელ ცას,პირშეკრული ზეცა,ქვემოთ ხეობის სიღრმისაკენ ნელ-ნელა,სვენებ-სვენებით მოიწევს...
ნახე ლუკავ როგორ დაიჯანღა,მთა...მაგრამ მაინც ლამაზიაა ..))
შენ ისევ ეს სიტყვები დაგჩემდა:"მე დავბრუნდები ჯოჯოხეთიდან"
...
ლუკა აღარ ჩანს ... ვეძებ ლუკას და მჯერა რომ დაბრუნდება...მჯერა რომ ისევ ძველ ცხოვრებას დაუბრუნდება...ისევ ისეთ გულით დაბრუნდება სიკვდილის სამეფოდან ...
...
ნახე ლუკავ,მოიღრუბლა ზეცა...აწვიმს მთას...საშინელი ტალახი და ნისლია...ზეცა გლოვობს შენ წასვლას ...

-ლუკავ,მეც დავბრუნები ჯოჯოხეთიდან ! ერთად დავბრუნდებით ჯოჯოხეთიდან ! ..))
მიყვარხარ კავკასიონის უკიდურეს ჩრდილოეთ კალთიდან მინუს უსასრულობამდე..)))

(შეიძლება ეს სისულელედ მოგეჩვენოთ,მაგრამ ეს რეალობაა,მარტო სახელებია შეცვლილი..რეალობაა,მწარე რეალობა!)

ავტ:თამარ ჩოკოლაშვილი

ბებრის ციხე

                                                                                 
იცი?!თვალივის ძველ ხიდთან,
სადაც ხიდს თითქოს არაგვმა დანა დაუსვა,
ერთი ციხე დგას:ციხე ბებრისა.
თავს რომ იწყვეტდა მტერი ქარბუქით
ამ დროს ციხეს დაჰკივლის,შავი ყორანი,
როცა გვიტევდა მტერი გულშავი
ციხე კიოდა "დაჰკარ,არ გაუშაო"
ციხე ციხობდა,იყო მაგარი
კაცი კაცობდა იყო ძლიერი...
ჰეი,შენ მგზავრო გეღირსა,სიმშვიდე!
რომ გამოივლი მთაშია,იქნება იგრძნო
ხმანი სიმშვიდის,ხმანი ციხისა "დაჰკარ,არ გაუშვაო"!

Tuesday, October 16, 2012

თვალივს

რამსიშორე გზა ყოფილა ვხვდები,
ეს აღმართი საუკუნოდ მღალავს,
ბალახს ობი მოსდებია თურმე,
დატალახულ იებს ჩუმად მალავს.

ნოსტალგიებს ვეღარ იტევს გული,
ისევ-ისე ავუყევი ბილიკს,
დატალახულ იებს ვკრებდი ქალავ,
მინდოდა რომ მომერთმია გულით.

რამსიშრე გზა ყოფილა ვხვდები,
ეს აღმართი საუკუნოდ მღალავს.
თვალივს ისევ ძველებურად აწვიმს,
და ასველებს ბილიკს,მთისას მაღლას.

ეს რამხელა მდელო იყო თვალივს,
ბალახს ფერი გადასვლია მწვანე,
კოშკებს ისევ ძველებურად აწვიმს
და ასველებს ბილიკს,მთისას მაღალს.


ავტ:თამარ ჩოკოლაშვილი